Dodge WC-serie Het werkpaard van de Tweede Wereldoorlog

Toen de wereld in 1939 opnieuw in oorlog raakte, stond de Verenigde Staten voor een ongekende uitdaging. Niet alleen moesten de eigen strijdkrachten worden bewapend, maar ook die van de bondgenoten. Uit deze noodzaak werd een legende geboren: de Dodge WC-serie een familie van robuuste, betrouwbare militaire voertuigen die op elk front van de oorlog hun waarde bewezen.

De geboorte van een legende

De wortels van de WC-serie liggen in 1940, toen Dodge een divisie van de Chrysler Corporation in opdracht van het Amerikaanse leger begon met het bouwen van de zogenaamde VC-serie. Deze vroege modellen waren op civiele trucks gebaseerd en bleken functioneel, maar nog niet ideaal voor het zware militaire gebruik.

Dat veranderde in 1941. Dodge ontwierp een volledig nieuwe lijn, specifiek afgestemd op de eisen van het leger. De naam “WC” stond oorspronkelijk voor “1941 model, ½-ton payload”, maar groeide al snel uit tot een verzamelnaam voor een hele familie van voertuigen van lichte ½-tonners tot zwaardere ¾- en 1½-ton 6×6 uitvoeringen.

Een voertuig voor elke taak

De kracht van de WC-serie lag in haar veelzijdigheid. Dodge ontwierp voor vrijwel elke taak aan het front een variant:

• WC-51 en WC-52 – Troepentransporters met open laadbak; de 52 had een lier aan de voorzijde.

• WC-54 – De bekende ambulance, uitgerust voor vier brancards en medische apparatuur.

• WC-56 en WC-57 – Commandowagens met ruimte voor kaarten, radio’s en officieren.

• WC-62 en WC-63 – Zwaardere 6×6 trucks voor ruiger terrein en zwaardere ladingen.

• WC-64 KD – De ‘knock-down’ ambulance, in delen te verschepen en eenvoudig te assembleren.

Daarnaast waren er talloze andere uitvoeringen voor gespecialiseerde taken:
radiowagens, verkenningsvoertuigen, bevoorradingstrucks en mobiele werkplaatsen.
In totaal produceerde Dodge meer dan 50 varianten binnen de WC-serie.

Techniek en betrouwbaarheid

Onder de motorkap bevond zich de onverwoestbare Dodge T-214 zescilinder lijnmotor met 92 pk, gekoppeld aan een 4-traps handgeschakelde versnellingsbak en standaard vierwielaandrijving. Dankzij de sterke standaardisatie konden onderdelen onderling worden uitgewisseld, wat onderhoud aan het front veel eenvoudiger maakte een groot voordeel in oorlogstijd.

Productie op Amerikaanse schaal

De productie vond plaats in verschillende fabrieken, waaronder de Dodge Main Plant in Detroit en de Warren Truck Assembly Plant in Michigan. Alleen al van de WC-51 en WC-52 werden er meer dan 180.000 exemplaren gebouwd.

Dodge werkte met een modulair productiesysteem:

• Wayne Works (Indiana) bouwde de ambulance-opbouwen.

• Hercules Body Co. leverde radiowagens en gesloten cabines.

• U.S. Body & Forging Co. produceerde de open laadbakken.

• Checker Cab Co. maakte de cabines voor diverse modellen.

Na montage werden de voertuigen getest, gelakt in camouflagekleuren, voorzien van militaire markeringen en verscheept naar de frontlinies over de hele wereld.

Een wereldwijde erfenis

De Dodge WC-serie werd niet alleen door Amerikaanse troepen gebruikt. Via het Lend-Lease programma vonden duizenden exemplaren hun weg naar de legers van Groot-Brittannië, de Sovjet-Unie, Frankrijk en zelfs China. Na de oorlog bleven veel voertuigen nog jarenlang in gebruik bij militaire en civiele organisaties  van het Koreaanse front tot lokale brandweerkorpsen.

Het werkpaard dat geschiedenis schreef

Of het nu ging om het vervoeren van troepen door modderige Franse wegen, het redden van gewonden in Noord-Afrika of het trekken van kanonnen in Italië de Dodge WC-serie stond altijd klaar.
Deze onverwoestbare trucks waren niet zomaar voertuigen; ze waren het werkpaard van de geallieerde overwinning.